اين نداي نَه من است؛ نداي نسلِ من است ؛ در لفافه ي عرياني ِ مدرنيته و پست مدرنيته ، من همه را گم كرده ام . همه، هويت من بود: (شناسنامه ي باطله اي كه سمساري ناخلف آبش كرد.) پدر هنوز نمي داند كه در دايره المعارفِ من تنگنا، يعني آنچه كه مرا باز مي دارد تا نتوانم ازكلمه و ايجاز واژگان به تمامي سخن بگويم .  مادر هنوز نمي داند كه دست درازي من به فتاوي عاشقانه ي تاريخ نانوشته ي يك نسل حاصلِ بيهودگي هاي من نيست . من همه ي درس هايم را از بَرَم؛ باور نمي كنيد؛ تاريخِ ما هميشه فراز و نشيب روزگارِ كساني بوده است كه تمنايي جز تغيير نداشته اند. قباي نگفتن ما خيلي وقت است كه عورت پوشِ استبدادِ كلمات ديگران نمي شود. جهلِ مركبِ اين تفاخر روشنفكرانه ما را باز داشته است كه تقلايي نه چندان عظيم براي ساختن بنايي محكم بكنيم كه در آرزوي سال هايي دور نسلِ قرباني بود.

پــيـر تــبـعـيدي احمدآباد زماني نه چندان دور – كه از حافظه ي تاريخي­ ِ­ماي بزرگوار برود  - ثابت كرد كه آنچه خونِ سياهِ مردمان اين ديار است نه ديگري را شايد ، كه تو را بايد ؛ تو ، اين يك دستِ بي صدا كه به ترنم جاودانه ي صد هزار دست، چونان دستي مسيحايي؛ بر قامتِ اين سپنج ِ ناسازگار تقديري دگرگونه خواهي زد.

زماني اخوان به احمد شاملوي بزرگ خرده گرفته بود كه آنچه تو او را هنجاري نوتراش مي خواني و سبكِ ( شعرِ سپيد ) توست تنها بر قامتِ تو ساز مي آيد و نه بر قامتِ آيندگاني كه پيشينه ي استخوان خورد كرده ي تو در وادي ادب و فرهنگ و هنر را ندارند ... .

ترانه ي ناموزون تغيير براي مايي كه الفبايِ تغيير را نياموخته ايم، حديث مردي مي شود كه قرآن را به ندايي بد وكژ مي خواند و تلنگر ظريفي كه به او مي گفت: »گر تو قرآن بدين نمط خواني / ببري رونق مسلماني...!«  روايت شفاهي نسل من از اين جا آغاز مي شود (در به دري ديرينه ي فرهنگِ كهن دياري كه از ديرباز (نقد) را بر نمي تابيدند و به صحنِ علنيِ جامعه رخصتِ دگر انديشانه بودن را نمي دادند.) خردمندي كه در صراط مقدر گام نمي نهد، بزهكاري ست؛ كه پيشاپيش نسخه  اش پيچيده شده است. كم نبوده اند منصور حلاج هايي كه پروردگار نزديكتر به رگِ گردنِ خويش را در خويش- يا به سخني ديگر در كيسه ي رداي سوده ي خويش- مي جستند و من و تو، آشنايان تازه بيگانه شده، در مراسم به صليب كشيدنِ انسان، پاره خشتِ جماعتِ همرنگ شونده را نثارشان مي كرديم.

اگر چنين شود و چنين باشد، هوسِ (نقد) در اعوجاجِ (نقدينگي ابتذال) مي خشكد. خرده نگيريد، كه تلخ مي نويسم و زبانم طعم تيغ دارد، ذائقه ي تاريخي ام مرا...؛

ادبيات شفاهي من و تو پر است از [...]؛ زير سبيلي ردش نكنيد. اين زنگ خطر است. براي هاشور كشيدن روي اصل مسئله دير شده است. براي آن ها كه مانده اند فكري كنيد. به قول احمد شاملو- شاعر نستوه و استوار- : »انسان دشواريِ وظيفه است.« آنچه كه  تو را به زيستن متعهد كرده  است! همين است.

من و تو به گفتنِ (حرف نگفته) مؤمنيم. نگذاريد اين (حرفِ نگفته) خاموش و فراموش شود. اين مجال براي من- در محاكماتي مستمر- و تو – در نقدي پيشرو و سازنده- گامي خواهد بود، تا در اين فضاي متعين همواره گفتنِ (حرف نگفته) را وجدان كنيم.