چطو در رفت، اَ دستِ دلم كار؛

كه عشقِت،

              عين دوسو* بندمون كِرد.

گمون كِردي خوشي زير دلم زد،

            بهار اومد، هواييم كِرد، رفتم!؟

نه قربونِت بشم؛ وقت بدي بود.

به صحرا سوم** اومد،

                       گله رُو*** شد...

كِلاغو گرگ بي پير ِ خبر داد.

      آخ! نمي‌دوني كه گرگو چي به سر داد.

خدايا اي دلم طاقت نداره.

  هنو وَر لاله‌ها خون شار شاره****.

---

* (DOSSU) نوعي علف هرز است كه به پاي انسان و احشام مي‌چسبد.در لهجه‌‌ي محلي كرمان به آن "دوس آزارو" هم مي‌گويند.دوستو.دوستي كه مثل كنه، قرار نيست به اين زودي‌ها رهايت كند.گويا كردها هم چيزي شبيه اين كلمه را دارند.

**(SUM) سرما زدگي

***(ROU) همان بن رفتن است.كاربرد آن بيشتر هم معني با پراكنده شدن و در رفتن است.

****(SHAR) به معني جريان داشتن،سيلان داشتن.فعل و پسوند كهن فارسي است، مانند آبشار

 

شهرام ناظری موجود عجیبی است.از سفر فرنگ که بر‌ می‌گردد، ايفل در برابرش تعظيم مي كند.او در سفري مدام است.سفري كه هيچ سويي ندارد: تبريز و تهران و كرمانشاه و قونيه و لس آنجلس و پاريس نمي‌شناسد.سفری ناب به دیگر سو.شهرام خان یک انقلابی ست؛ انقلابي عظيم كه بر بنيان شالوده هاي سنت و هنر ايراني،مولدِ نوعي نوزايي و خلاقيت در دنياي موسيقي خواهد شد.تحرير ريتميك استاد،بدعتي ست انقلابي و خلاق كه باشور شيداگونه‌ي مولانا و شمس در هم‌آميخته مي‌شود.به زيارت شمس مي‌رود، قافيه‌هاي خيزابي مولانا به تماشا مي‌ايستند و كف مي‌زنند و غرق هلهله مي ‌شوند.شهرام خان آدم دل‌سوزي ست! دلش براي(مصائب مولانا) هم مي‌سوزد.براي خلسه‌ي عاشقانه‌ي مولانا دل تنگ مي‌شود و فرياد سر مي‌دهد:"مرا گويي كه رايي من چه دانم،من چه دانم/چنين مجنون چرايي من چه دانم،من چه دانم".مسعود شعاري در تبريز غلغله كرد و حافظ در ديار فرنگ.بنازم چشم مستت را كه كس آهوي وحشي را ازين خوشتر نمي‌گيرد.فرق محسن نامجو با شهرام ناظري در اين است،كه نامجو يك آنارشيست خالص است.هرج و مرج طلبي كه خودش هم نمي‌تواند نامي براي اين اعوجاجش بگذارد؛ حيف نام موسيقي تلفيقي.اما شهرام ناظري با آن پيشينه‌ي گهرباري كه دارد، مويزي است كه غوره‌هايي مثل نامجو در برابر او فقط وندالهاي عالم موسيقي هستند.بگذار فسيل‌هاي اليگارش عالم موسيقي از خشم دندان به دندان بسايند و غرولند كنند.فضاي رخوت‌ زده‌ي موسيقي ما به چنين جان بخشيدن‌هاي مسيحايي محتاج است. "آب حيات عشق را در رگ ما روانه كن/ آينه‌‌ي صبوح را ترجمه‌ي ‌شبانه كن." خوشا! عشاقي چنين هنجار‌شكن. 

---

پ.ن:خداوندگار حروف! ما خيلي ارادت داريم.شرمنده؛ گهگاهي من باب ارادت خطي مي‌نويسيم.هديه‌تان محفوظ است.نمكدان شكني نمي‌كنيم.مصائب مولانا را مديون الطاف شماييم.

خط به خط می خوانم،

                تا چیزی از قلم نيافتد:

"من آگهي مناقصه داده‌ام براي حراج انسان،

                   و نرخ سود دلم، مدام نزول مي‌كند.

كسي آمده بود و از سهام عدالت مرگ مي ناليد.

               و تورم عشق، ديوانه‌اش كرده بود."

از سر خط؛

      "سرمايه‌هاي دلت، ركود داشت.

               تو اصلن كاسب خوبي نمي‌شوي."

آه!من هيچ‌گاه براي توجيه اين همه دلدادگي،

                               چارچوب نظري نداشتم.

ما ترازو نداشتیم.ما وزن نکردیم.دیگران ما را وزن کردند و بنا به ذوق خودشان از کوله بار ما برداشتند.آدم ترین آدم این "بی در کجا" تو بودی.که کفه‌ي ترازویت چشمهایت بود.خانه ات آباد،باغهايت شاد.كاممان را تلخ نكن.خرابمان نكن.باز هم وعده‌ي دروغ بده كه ته اين ويراني، آباداني ست.مي دانم كه نيست.حداقل دروغ بگو.دروغهاي شيرينت را عشق است.

منتقد بی چهره یک ساله شد.کودک احساس ما هم بزرگ شد.تن به فنا نداد و در روزمرگی غوطه نخورد.با امین شول در دفتر هفته نامه ی بام کویر بودیم.تصمیم گرفتیم به فضای مجازی پا بگذاریم و گذاشتیم آخر سر! از حرفهایی برای نگفتن آغاز کردم و به منتقد بی چهره رسیدم.نقش ها و قالب های وبلاگ مثل روزگار اندیشه های ما دیگرگون می شوند و غبار ثانیه روی شان می نشیند.آشنایی با حضرت استاد شمسی،دوست گرانبهایی که عالمی را با وی عوض  نمي کنم؛ از همین مقوله های پسا بامی بود! وبلاگ ، آشنایی با آقا مرتضا و دشمنانش! از فصل های ناب زندگی من شد.مرد نازنینی که بیش از یک سردبیر،نزدیک ترین و مهربان ترین و انسان ترین دوست من است.این را برای این می گویم تا آن آقایی که همه جا مطالب وبلاگ ما را کپی می کند و در قالب نظر می گذارد تا تهِ فیها خالدونش دچار بحران شود.عزیز دل برادر ،ما چهليم با کارهای تو می شویم پنجاه. به "نهضتِ کپی پیست" ادامه بده تا زیر بغلت عرق کند.بگذریم.جشن تولد منتقد بی چهره را تلخ نکنیم.محسن خان بني فاطمه،خداوندگار حروف،بیاناتی فرمودند كه زيبا بود و غلط انداز.خان والا حروفت را هدر نده.سهميه بندي بابش باز است ،ديدي كلمات هم رفتند داخل توبره‌ي بزرگان .دوستان وخوانندگان گرامي ما مي‌مانيم با همه‌ي دغدغه هاي مان.حتا اگر به مذاق بعضي خوش نيايد.كه تقدير نوشتن است و تنيدن عشق بر جان هميشه در به در.اولين مطلب در باب جنبش دانش جويي بود و در هواي آن روزها گم شد.شايد باز از دلهره هايم براي جنبش دانش جويي بنويسم.وبلاگ براي من چرك نويس افكارم است.اين را براي دوستاني مي گويم كه از تنوع مضمون و يا سوخته بودن مطالب از لحاظ  خبري مي نالند.قصد من بر جا گذاشتن ابر متن! نيست.وبلاگ براي من چرك نويسي‌ست در شمايل دفترچه‌ي خاطرات و يا دست نوشته‌اي كه در آن و لحظه منتشر مي شود.ممنونم از تنها نگذاشتن من.مديون آنهايي هستم كه در بحراني ترين شرايط زندگي‌ام به من اميد دادند.چه قدر كليشه اي شد.شبيه فيلم هاي هندي.احتمالن اينها را در هنگامي مي گويم كه درخت را بغل كرده‌ام! در پايان يادي هم از شهید مختاري مي كنم و جشن تولد را به تلالوي پاك شعرش متبرك مي كنم. 

و آن که صبر و نور هديه ی شکم ها می کند؛

سردار طلايي و آموزشهاي خاصش.نه اين كه دوره‌ي تصدي گري طلايي دوران طلايي امنيت در اين كشوراست.اما از وضعيت فعلي خيلي بهتر بوده است.گوشه ی تصوير كمي ناخوانا است.اما سردار از امنيت شهروندي حرف مي زده است.چند روز پيش دكتر داور شيخاوندي به كرمان آمده بوده تا پيرامون كارايي اعدام درماني سخن بگويد.حرفهاي جالبي زد.احمدي مقدم ها حرفهايش را گوش دهند.هميشه پاك كردن صورت مسئله،رفع تكليف نمي كند.عجب شقشقيه‌اي شد. والسلام.

 

 

شبی چون چاه بیژن، تنگ و تاریک

 

                              چو بیژن در میان چاه و او، من

 

ثریا چون منیژه بر سر چاه

 

                            دو چشم من بر او، چون چشم بیژن

 

                                                                                      

                                                                               (منوچهری)

 

 

خوش باش پرنده ی بی قرار!

                          روزگار بی سامانی ات طی نخواهد شد.

               خوش باش پرنده ی من! در روزگار تکیده

                           در روزگار ابرهای بد ـ همان که نبارند بهتر است ـ

آسمان خدا وکیلی! آرامش مان را به هم نزن.

                                  به کویرمان دلخوش داریم. 

سئوال: تندباد زخم ٬با تو چه کرده؟

                              آه! دریاچه های قرمز روحت...

غرور غرور٬ دل تو بود که ویران شد؟

پاسخ: ندارم که بدهم.

          پاسخ٬ چرایی این تن همیشه حیران است.