می فهمی حوالی این شبها و این روزها کسی از جنبش پنهان شاهدان عینی تاریخ خبر ندارد. کسی نمی داند که آدمها می چرخند و می گردند و دوباره همان ب بسم الله. می دانستی به تزویر کار فرهنگی می کنی. دوستان طعنه می زنند چوب کاری فرهنگی...!

 طوق توبه انداخته ای گردن و زار می گردی و ناله می کنی... که منم رستم دستان.این را نیز بگو که یک شبه متولد شده ام.درازنای سالیان بر من نگذشته است و...

خوش حالی که غوغا کرده ای و آگهی داده ای و گرفته ای و با دوستان عزیزت هم متلکی گفته ای و شنیده ای... که چه؟ فتح کرده ای... باغ آباد انگوری را لابد.

کجای قله انسان را تسخیر کرده ای. پدر جان روضه نخوان. نا سلامتی هم قبیله ایم. تاج افتخار را بردار. حیف دیر سالی که بوده ایم با این رفقای هرزه گرد نا سپاس. هی بشکنی دیوار حاشا.

زخمی شده پهنای حقیقت.نه خدا وکیلی در این قحطی ذوق و شوق همین که می گویی و ساکت نمی شوی دل خوشم.

لااقل روبنده را بردار. کراهت چهره ات را خوب می شناسم هم روزگار. جذام این همه نفاق٬ کمر چهره ات را می شکند. 

آخر همه شاهنامه ها که روایتشان یکی نیست... آخر همه پاییزهای جوجه مرده... آخر همه گلوله ها...