گفت: کهنه است. امونت نمی ده. کار آموخته شده از  پی این همه کارزار. نفس رو به تنگنا می بره.  گذر زمان مرد افکنم کرده...

گفتم: مردت که از پای افتاد. بی یال و کوپاله رستم دست بسته ی تو.

گفت: شراب کهنه دمار از روزگار بی دل در میاره

و آورد...

لبی لبالب،

                 مغازله ای هار...

  ردی تلخ بر پوستی ناب

                     تشنجی خیس و...

آه تصور بی غرور مرگ!

        غریبه ام با زیستن؛

                   پاکبازی ناکام،

                                  در رخوت شبانه ی یک نااشتباه!

 كم توقعي از دنيا، نفسم را بريده. شير پاك خورده‌اي هست تا بيابد آنچه را از دست داده‌ام. جز خود، مگر يابنده‌اي مشرف به صحنه است؟ 

ناباور و بي تصوير و پيرهن چاك. گم گشته در غبار اوهام... اساس و بنيان بر باد. ياغي و عاصي...

به انتها رسيده. خط زده از فهرست زندگان. غرقه در خموشي يك بهت: كجاي دنيا در تصاحب من است؟ من هستم يا قرار است بشوم؟ در كدام روند و شوند؟ بي تكامل و بي تغيير. بي ثبات و لرزان و خاكستر نشين.

تمام... خط آخر را تو بنويس. رنگ قرمز پاشيده الست و ازل روي پيرنگ مانايي‌هايم. فرو مردن در لجن‌زار دنياهاي خود.

خط آخر، خط سياه‌كاري است. خود ويرانگري محض. تمام شدم.نقطه از سر خط.

بی دلم. عرق سوخته ی این همه بی شوق، هرز رفتن... آیا یکی نیست، یاری کننده ی جان شیفته؟