وقتي انسان پيرو عقيده خاصي باشد و خود را وامدار منش وبينش سياسي منحصر به فردي بداند؛ خود را ملتزم مي‌كند كه شرايط و آداب آن مرام را در زندگي فردي و جمعي خود اجرا كند.در كشورهاي توسعه يافته كه جامعه مدني در آنها ريشه دوانده است و احزاب و تشكل‌هاي غير دولتي، توليد كننده قشر پيشتاز و پيش‌آهنگِ اجتماع هستند، معمولا خط ومرزها و جهت‌گيري‌ها بيان‌گرعيار فهم و درك انسان‌هايي است كه خود را در آرايش فكري وانديشگي جامع سهيم مي‌دانند. براي نمونه يك عضو حزب دموكرات مسيحي در آلمان، فردي كمونيست نيست و يا عضو شوراي مركزي حزب سبز‌ها، رياست كارخانه چوب‌بري و ساخت ابزار آلات چوبي را بر عهده ندارد.

متاسفانه كشورهاي جهان سوم به علت محيط تنش‌زا و ملتهبي كه دردهه ازعمر سياسي آن يا يك انقلاب روي مي‌دهد و يا كودتاي نظامي، دولت سرهنگان را بر كرسي صدارت مي‌نشاند يا شورش‌هاي دسته جمعي عامل ناآرامي و هرج ومرج مي شود و بحران‌هاي اقتصادي و اجتماعي درآن‌ها بيداد مي‌كند؛ عقايد، آرا، آمال و مرام‌هاي سياسي در ظرف‌هاي مكاني زماني مختلف به سهولت آب خوردن دگرگون مي‌شود، كمتر كسي پيدا مي‌شود كه صاحب ديدگاه خاصي باشد.

علم سياست در كالبد شكافي خيزها و انقلابات سياسي مفهومي به نام ( ترميدور) را عرضه مي‌كند كه در آن به يك باره موج بلند دگرگوني‌ها فرو مي‌نشيند و مواضع فعالين سياسي 180 درجه تغييير مي كند. طرفداران اقتصاد دولتي، به‌ يك آن عاشقان سينه‌چاك خصوصي سازي مي‌شوند يا آنها كه دستي در بنيادگرايي، جزم انديشي و ارتودوكسي داشته‌اند، در كسري از ثانيه به آدم‌هايي تبديل مي‌شوند كه در حيطه ی زندگي فردي و براي اعضاي خانواده خود هم، بهشت آزادي و دموكرات منشي مي‌شوند.

بسياري از نظريه‌پردازان جامعه‌شناسي سياسي معتقد هستند، كه يكي از دلايل و زمينه‌هاي فرهنگ آلوده استبدادي در ايران، عدم ثبات فكري سياست‌مداران و توده‌هاي مردم است. دكتر فريدون آدميت اين بحران را (آشفتگي فكري) مي‌نامد.مردماني كه تا قبل از 28 مرداد سال 1332 طرفدار برنامه‌هاي آزاد‌مردي چون دكتر مصدق بودند و قيام 30 تير آنها زبان‌زد روشنفكران و انقلابيون و روزنامه‌نگاران جهان بود، در روز كودتا، وي را تنها گذادند و به ارذل واوباش و تن‌فروشان بدنام مجال آن را دادند كه يكي از مردمي‌ترين دولت‌هاي تاريخ ايران را سرنگون كنند.

«رفاه» از آن دست کلمات عجيبي است که می‌توان هزاران تعبیر برای آن ردیف کرد؛ از رفاه همگاني،مرفه بي درد و...! شاید از همین‌رو باشد که «رفاه» همواره یکی از دغدغه‌های بزرگ بشری بودهاست. 

اصلا شايد به خاطر همين چيزهاست كه ما وزارتخانه‌اي براي تامين رفاه در جامعه داريم. اما وقتی می‌شنویم که 700 کارگر بردسیری در آستانه روز كارگراخراج شده‌اند و به پاس جشن جهاني خود بر خوان نداشته‌ها پايكوبي كردند؛یا تاکسی‌رانان کرمانی دست از کار کشیده‌اند.آن وقت وزیر رفاه می‌گوید «وزارت كشور «خطر فقر» را گوشزد مي كند، اما در قانون نيامده است، كه بايد «خط فقر» را به مردم اعلام كنيم.»؛ انگار مشکل فقط یک« ر» است...

او همچنين در سخنانش آورده است كه: پروژه‌ی فقرزدايي به زمان احتياج دارد. پیش‌تر وزیر مسکن هم گفته بود: کاهش قیمت‌ خانه نیاز به زمان دارد. شايد پروژه‌ی فقر زدايي هم چيزي در مايه‌هاي همان كپرزدايي در جنوب استان باشد...

شايد يكي از دلايل سر در گمي مفهوم «رفاه» به ديدگاه‌هايي در حوزه‌ی علم سياست مربوط باشد كه همه چيز را با عينك رنگي مي‌بينند؛مثلا انقلاب نارنجي،انقلاب سفيد،اعتصاب سرخ،اعتصاب زرد. همین اعتصاب‌ زرد تاکسی‌های کرمانی که در لایحه‌ی جدید جرم‌ سیاسی، «جرم» محسوب می‌شود و  مي‌توانيد به جرم آن‌ها، «سد معبر» و «تشويش افكار عمومي» و «زايل كردن نظم» را هم بيافزاييد.

ميان اين همه پديده‌های اجتماعي وسياسي رنگ‌وارنگ، چرا «رفاه» باید اين‌قدر خنثي وسياه وسفيد باشد.اگر قرار بود رنگي را در مالكيت طلق رفاه در آورم، حتما آن رنگ «سبز» ‌می‌بود؛ شايد به احترام «طبيعت» كه، مامِ روزي‌دهنده‌ی همه‌ی جنبندگان در ديرسال تاريخ تمدن بوده است ويا شايد به خاطر رنگ لذيذ قرمه سبزيِ ضيافت شام عبدالرضا مصري براي نمايندگان مجلس اصول گرا...حضرات نوش جان.

اولين جرقه٬ ريتم دل انگيز تمبك نوازي استاد فرهنگ فر بود.صداي پر طنيني كه كوبشهاي ممتد و ريزهاي منظمش را در خاطر دارم.كاست خلوت گزيده‌ي استاد شجريان بود و قطعه‌اي هم بود كه استاد فرهنگ‌فر  هم نواخته بود و هم خوانده بود:"هم چو فرهاد بود كوه كني پيشه‌ي ما/ كوه ما سينه‌ي ما،ناخن ما تيشه‌ي ما".

با پيشنهاد پدر به ديدننوازنده‌اي چيره دست رفتم.آموختن و كوبش‌گرانه بر ساز كوبه اي ضرب گرفتن؛ سودايي كه ديوانه مي‌كرد آدم را، روحت را به طغيان وا مي‌داشت.از مرزهاي تن مي‌گذشتي و غوطه مي‌خوردي در ضرباهنگ اين همه دل‌شدگي.از آن روزگار تا به امروز بیش از يك دهه است كه با صداي تمبك و ضرب و سازهاي كوبه‌اي رفاقت ديرينه دارم.يادم هست كه استادم به من گفت:" بيژن! ساز ما نبض ضربان زمين است.براي همه‌ي نوازنده‌ها لحظاتي پيش مي‌آيد، كه از چنگ زدن بر جان ساز محرومند، اما من و تو هيچگاه محروم نمي‌شويم، از صداي سر ضرب‌ها و كوباكوب اين هميشگي."

راست مي‌گفت موانست عجيبي داري با اين ساز؛ وقتي روي نيمكت پارك نشسته‌اي و صداي گامهاي مردم را مي‌شنوي؛ و جالب تر از آن حتا وقتي كه در تالار امتحانات دانشگاه نشسته‌اي و داري دلهره‌هايت را مرور مي‌كني، دسته‌ي چوبي صندلي مامني مي‌شود تا تماميت تنش‌ها را با سر ضرب انگشتانت به رقص در آوري.گاه وجودت را به پاياپاي هلهله‌اي مسحور مي‌بخشي، كه لحني اهورايي را به ريتم4/3 مي‌نوازد و يا غرشي انقلابي مي‌شوي كه در 4/2 تند٬ تفاخر و غرورت را بر جان بي جان زمين به رخ بكشي.ريتم‌هايي كه در هم مي‌آميزند و صف مي‌كشند تا تو با هنرورانه ترين تصوير ذهنيت آنها را بيارايي و با تريوله‌هايت آنها را پيوند بدهي.ياد دل‌شدگان روان‌شاد حاتمي مي‌افتم و بازي زيباي اكبر عبدي كه مجنون ريتمهاي ساده و مركب  و لنگ تمبك شده بود. 8/ 6 اما تباني اعجاب آوري  دارد با پیکره ی این پوستين دباغي شده، كه چوب بي‌گره آن را در برگرفته است.چرا که توامان تداعی گر سرخوشی نابی است که یک پا در شوریدگی دارد و پایی دیگر در ابتذال.از یک سو٬ تو برادر صلاح الدین زرکوبی که چکش های موزونش مولانای مقدس را به سماع وا می دارد و از دگر سوی صدای مطربی می شوی که هرم تند مستی و فقر او را واداشته تا رقاصه ای بد کاره را در دل ای دلی مبتذل به شلنگ تخته ی بابا کرم بیاندازد. حالا کم کم بزرگتر شده ام و دلم با عبارت "کمانچه کش فوری" فروغ صاف تر شده است.دلم می سوزد وقتی استادم را می بینم که بر انگیختگی ساز را با نشئگی رخوت و بی ثمری معامله کرده است.دلم برای دستهایش می سوزد٬ برای آن همه ذوق و قریحه و شور که دود شد و رفت کنج سینه ی  خموده و مصیبت کشیده اش... تا اگر سرفه های پیاپی امان داد٬ یادش بیاید که هنوز  مست و محو  آن دقایقم که برای آموختن نت به کودک ۷٬۶ساله " صد٬صد و بیست و چار/ یک صد و بیست و چار " را زمزمه می کرد.عرق سرد روی پیشانی ام می نشیند؛ وقتی دل مردگی او را می بینم٬ که سازش را به گوشه ای نهاده تا قیلوله ی سیاهش پاره نشود.

نشريات محلي‌ نماينده‌ي آداب و رسوم به طور كلي فرهنگ آن زيست‌ بوم هستند. در اين ميان نشرياتي موفق‌ترند، كه توانسته‌اند با تكيه بر منابع بومي مطالب مفيد‌تري را ارائه دهند.دريافت‌هاي بومي به تقويت اذهان مردم آن منطقه مي انجامد و درهاي جامعه‌پذيري را مي‌گشايد. بدون اين شاخصه، نشريه‌ي بومي با يك نشريه‌ي سراسري تفاوتي ندارد.تمام هارموني يك نشريه‌ي محلي در اين خلاصه مي‌شود كه زيرساختِ تعلق به خرده‌ فرهنگ محلي را به دست فراموشي نسپارد.دست ‌اندركاران اين نشريه بايد به خاطر بسپارند كه رسالت روزنامه نگاري حرفه‌اي آنها وابستگي مستقيمي با اصل برقراري ارتباط با مخاطبان بومي دارد.رويكرد جهت‌گيري آن نشريه، روتيترها و سرفصل‌هاي خاص آن نشريه بايد همگون با محيطي باشد كه گستره‌ي ‌توزيع و انتشار در آن مكان دارد.نشريات سياه وسفيد چهار صفحه‌اي كه بيش از آن كه با ديدنشان نام نشريه را به ذهن متبادر كنند به ( آگهي نامه) شباهت دارند؛ هيچ ذهنيت قابل توجهي را براي شما تداعي نمي‌كنند.‌ اين چنين نشرياتي بيشتر به درد افسوس خوردن طرفداران محيط زيست مي‌خورند تا از نابودي درختان و جنگلها بنالند.نشريه‌ي محلي رسالت خاص خود را دارد.شفاف سازي و ايجاد فضايي كه در آن فضا قدرت آگاهي بخشي و نقادي به بالاترين ميزان برسد. بي عدالتي و فساد در حوزه‌ي تسلط آن نشريه به حداقل برسد و متصديان امور منطقه‌اي در ضروريات كاري خود ، قلب تپنده اجتماع و چشم هميشه بيدار جامعه، يعني نشريات و روزنامه نگاران را لحاظ كنند و همواره هراس آن را داشته باشند كه مورد نقد بي مهاباي‌ آنان قرار خواهند گرفت.اين اصل و اساسي است كه توانمندي بازوي  مستحكم جامعه‌مدني و ركن چهارم دموكراسي را افزايش خواهد داد.با كاركرد اخته و سترون و بي محتواي نشريات محلي نمي‌توان چشم انتظار دگرگوني و تحول بود.نشريات محلي بايد آن قدر مقبوليت و سنديت پيدا كنند، كه مرجعيت مطالب و اخبار محلي در دست آنان باشد، به صورتي كه اگر به طور مثال چندين سال بعد يك روزنامه‌ي كشوري بخواهد به روايتي از يك خبر و يا واقعيت محلي درآن منطقه استناد کند به دنبال آرشيو  هفته نامه ی محلی آنجا باشد.اين  به آن معناست كه روزنامه محلي به حدي از مستند سازي رسيده است، كه نقش  مرجع را پيدا كرده است.اين اوج منزلت و اعتباري ست كه يك نشريه‌ي محلي مي‌تواند پيدا كنند.جهان امروز جهان حرفها وشعارهاي كلي نيست.عرصه‌اي است كه در آن بومي سازي محتوا و مضمون به اوج خود رسيده است.دريافتهاي بومي از واقعيات و رويدادهاي كشوري جذاب‌ترين و مهمترين وظيفه‌اي است كه بر عهده دارند.فراموش نكنيم، كه نمي‌توان با معيارهاي ارزش گذاري ملي به نشريات محلي نگريست.زيباترين و جامع ترين فونكسيون و كاركرد نشريات محلي برقراري پيوند و همبستگي ميان مردم آن اجتماع است.تمام طبقات و اقشار جامعه به نشريه بومي احتياج دارند.بايد به گونه‌اي ذائقه‌ي‌ اجتماع را جهت دهي كرد،كه در سبد خريد هر خانواده‌ي ايراني، نشريات جايگاه تثبيت شده باشند و متوسط مطالعه‌ي ‌آنها از وضعيت فاجعه بار كنوني تغيير يابد.به اميد ‌آن روز.  

شهرام ناظری موجود عجیبی است.از سفر فرنگ که بر‌ می‌گردد، ايفل در برابرش تعظيم مي كند.او در سفري مدام است.سفري كه هيچ سويي ندارد: تبريز و تهران و كرمانشاه و قونيه و لس آنجلس و پاريس نمي‌شناسد.سفری ناب به دیگر سو.شهرام خان یک انقلابی ست؛ انقلابي عظيم كه بر بنيان شالوده هاي سنت و هنر ايراني،مولدِ نوعي نوزايي و خلاقيت در دنياي موسيقي خواهد شد.تحرير ريتميك استاد،بدعتي ست انقلابي و خلاق كه باشور شيداگونه‌ي مولانا و شمس در هم‌آميخته مي‌شود.به زيارت شمس مي‌رود، قافيه‌هاي خيزابي مولانا به تماشا مي‌ايستند و كف مي‌زنند و غرق هلهله مي ‌شوند.شهرام خان آدم دل‌سوزي ست! دلش براي(مصائب مولانا) هم مي‌سوزد.براي خلسه‌ي عاشقانه‌ي مولانا دل تنگ مي‌شود و فرياد سر مي‌دهد:"مرا گويي كه رايي من چه دانم،من چه دانم/چنين مجنون چرايي من چه دانم،من چه دانم".مسعود شعاري در تبريز غلغله كرد و حافظ در ديار فرنگ.بنازم چشم مستت را كه كس آهوي وحشي را ازين خوشتر نمي‌گيرد.فرق محسن نامجو با شهرام ناظري در اين است،كه نامجو يك آنارشيست خالص است.هرج و مرج طلبي كه خودش هم نمي‌تواند نامي براي اين اعوجاجش بگذارد؛ حيف نام موسيقي تلفيقي.اما شهرام ناظري با آن پيشينه‌ي گهرباري كه دارد، مويزي است كه غوره‌هايي مثل نامجو در برابر او فقط وندالهاي عالم موسيقي هستند.بگذار فسيل‌هاي اليگارش عالم موسيقي از خشم دندان به دندان بسايند و غرولند كنند.فضاي رخوت‌ زده‌ي موسيقي ما به چنين جان بخشيدن‌هاي مسيحايي محتاج است. "آب حيات عشق را در رگ ما روانه كن/ آينه‌‌ي صبوح را ترجمه‌ي ‌شبانه كن." خوشا! عشاقي چنين هنجار‌شكن. 

و آن که صبر و نور هديه ی شکم ها می کند؛

من یک سوسیالیستم.از همین منظر به جمع گرایی(کلکتیویسم) هم معتقدم .از خود مداریهای سیستم سرمایه داری متنفرم و به عدالت و برابری ایمان دارم.سیستمهای استبدادی مولد انزوا و فرد گرایی منحط هستند.من از یک دست کردن و توده گرایی پوپولیستي و حصر آزادی بیزارم.من به جامعه ای اعتقاد دارم،كه در آن انسانها، نه به نسبت سرمايه و استفاده از رانتهاي قدرت،بلكه به نسبت كارايي و انسانيت و اثربخشي اهميت دارند. به حداقلهاي رفاهي معتقدم.همچنين هواخواه عدالت توزيعي در جامعه ام.من به آينده اي مي انديشم كه در آن شكاف طبقاتي كاهش يابد و منزلتهاي اجتماعي از آگاهي انساني نشات بگيرند..سرمايه داري همه ي تعالي وتكامل انساني را به مذبح مي برد و انسانها را از خود بیگانه می کند.بياييد با هم صادق باشيم. پرده پوشي و  محافظه كاري تاريخي را كنار بگذاريم.بیایید بی هراس از تلخی پیش داوریها،دید گاه خود را بگوییم.جامعه ی ما به بیان صریح دیدگاهها احتیاج دارد.پرده پوشی بس است.بیایید با خودمان صادق باشیم.سابقه دیرپای سیستمهای دیکتاتوری در اين سرزمین ،از ما آدمهاي چند لايه اي ساخته است؛كه حاضر نيستند و يا مصلحت نمي بينند كه گوهر انديشه شان را رخ نمايي كنند.تنها در يك جامعه ي دموكراتيك مبتني بر تضارب آرا است كه مي توانيم زنگار استبداد فرهنگي را از بطن اين جامعه ي رخوت زده بزداييم.آي جهان! من يك سوسياليستِ اومانيست(انسان گرا) هستم.

قزاق خان! شانه هایت قابل تقدیرند.بار بحران را بر دوش می کشیده اند.فدای چهره ات بروم،كه هر لحظه به شكل بتي عيار در مي آيي.تصور مي كردم،شمايلت به هين زيبايي ست‌‌‌‌‌‌ و اخلاقت به همين نازك طبعي؛قربانت بروم سبيلهاي قيطاني ات را به كدام قمار فروختي؟ فرق نمي كند قزاق خان،كه از شاهكار پاكبازي ات در تركمانچاي و گلستان بگويم،یا بي قراري زمخت دستانت در انعقاد دارسي.هر جور كه بسرايمت و به هر قرائت كه بخوانمت،خواستني هستي.به هر زبان،مارا دچار خودت كرده اي.از پوتینهای نازنینت که در قلب تهران پا می کوفتند و گلوی ما خون قی می کرد بگویم،یا از دهان دوخته ی برادر یاوه سرایم فرخی یزدی ؛ پوتينهايت را كه وركشيدي،دلمان گرفت.تا اين كه بوي پوتين از هامون خوني دلمان وزيدن گرفت.قزاق خان،بيدار باش ِ تو را به صد آواز مقدس چهچهه مي زنيم.كه پوتين آمد.فرزند خلفت.يادگار چلچلي هاي بابا! قزاق اوج فرهنگ ماست.فرق نمي كند.از تبار قاجاريه باشي يا پهلوي؛مهم اين است كه قزاق باشي.ملت ما هميشه قزاق پناه بوده است.از فراز شهرهاي شمالي ايران آمده باشي يا در كوچه پس كوچه هاي لنين گراد قد كشيده باشي.به دنبال كدام انتقال فرهنگي مي گردي مستشرق زبان بسته،كه قزاق خان در كرملين حكم مي راند و روح آبا واجدادش را زنده كرده است.بشوم چشمهايت را كه بوي بريا مي دهد.روسها را مواجب داده اي كه با كلمات شيرينشان به جاي "بابا آب داد" بنويسند:"بابا گلوله داد." "بابا زخم داد." "بابا مرگ داد." "بابا خفقان داد." تنها چيزي كه بابا عايد ما نكرد،همين نان تيپا خورده ي رنجور بود.چچني ها صداي مرا خوب مي فهمند.پوتينهايت را ور كش پوتين،كه هلهله ي چوپانان قفقاز طعم نعره ي پلنگ مي دهد،در فصلهاي خسوف ماه...!

خاطره رفت.به آن سوي اقيانوس آرام. ساعتها كار مي كرد. همدل تنهايي هاي دايي اش بود.پس از اين همه خستگي.هميشه لبخند بر چهره داشت.شاد و بي ريا.نازك طبعي هاي دخترانه ي ديگران را نداشت.بانوي اراده بود.۲۲ سالگي براي ابهت چشمهاي آهوانه اش كم بود.اما هميشه پا به ركاب آنات بود.به قول خودش در كسري از ثانيه تصميم مي گرفت.از آلاباما تا آبادي پدري را انگار به پرواز آمده بود.آمده بود تا پس از سالهاي بي قراري و نديدن و سر به سينه ي گرم پدر نساييدن، او را در آغوش بكشد.آمده بود تا درختهای سرفرازی را ببیند،که با دستان خودش گرداگرد قبر پدر کاشته بود .درختانی که زیر سايه قلب پاك كاظم قد كشيده اند.پدرم با چشمهاي گريان پس از تشييع  كالبد خاطره ي نازدانه  مان، پيشنهاد داد كه بر گور سرخش ابياتي جاودانه از استاد شفيعي كدكني بنگارند: تو مي روي، كه بماند؟ /تو خامشي،كه بخواند؟ /كه بر نهالك بي برگ ما ترانه بخواند؟...

1. روز 25 مرداد ارتش طرفدار شاه، حالت تهاجمي پيدا مي‌كنند و مردم هوادار مصدق را سركوب مي‌كنند. زاهدي نخست وزير كودتاچي، فرستاده‌اي با حكم خلع نخست‌وزيري براي دكتر مصدق مي‌فرستد.چاپار حکم سیاه یا جارچی استبداد، نصيري‌ست، كه بعدها رياست ساواك را به عهده مي‌گيرد.
2. عمليات چكمه توسط سازمان اطلاعاتي آمريكا (سيا) طراحي مي‌شود. آمريكا پس از خلع ید دولت انگلستان و نفي قرارداد دارسي و جنبش ملي شدن صنعت نفت، درصدد گسترش سيطره‌ي امپرياليستي خود است.
3. هواداران محمدرضا شاه، كودتاي ننگين و خائنانه‌ي 28 مرداد را قيام ملي مي‌دانند. از ديد آن‌ها مردم بر عليه مصدق السلطنه ی ياغي شورش كرده‌اند و سلطنت آريا مهر را تثبيت كرده‌اند.
4. كودتاچيان جمعي از اراذل و اوباش و چاقوكشان و فاحشگان بدنام مي‌باشند، كه فساد آن‌ها آوازه‌ي همگاني دارند.
5. حزب توده در خيانتي آشكار، به نيروهاي نظامي تحت فرمان خود، فرماني جهت قيام صادر نمي‌كند. از ديد حزب توده، دكتر مصدق نماد منحط بورژوازي‌ست و به هيچ‌وجه رنجبران ايران را نمايندگي نمي‌كند.
6. چندي‌ پيش، مظفر بقايي متهم به دست داشتن در پرونده‌ي قتل سپهبد افشار طوس مي‌شود. افشار طوس فرمانده‌ي نيروي انتظامي دكتر مصدق بود.
7. مصدق با دفاعي جانانه در دادگاه فرمايشي نظامي، گناه خود را، تلاش در راه استقلال و آزادي ايران مي‌داند و حتي صلاحيت دادستان آزموده را به سخره مي‌گيرد و مداركي را ارايه مي‌دهد،مبتني بر اين كه وي، همواره از نداشتن سواد قضايي اش مي‌ناليده است.
8. دولت نظامي، عدالت و دموكراسي ايجاد شده توسط دولت قانوني را به چار ميخ مي‌كشد و استقلال ايران، كه مرهون رشادت‌هاي مصدق و يارانش بوده است؛ به محاق مي‌رود .
9. آقاي كاشاني يك سال پس از كودتا، رييس مجلس شاهنشاه باقي مي ماند. 

مصدق، تبعيدي احمدآباد، تحت نظارت شديد نيروهاي انتظامي و امنيتي، چشم از جهان فرو مي‌پوشد و روح مبارزات استقلال‌طلبانه و ضد استعماری سرتاسر خاورميانه را در بر مي‌گيرد.